Het
ontstaan:
De eigenlijke wortels van de huidige biljartvereniging
Moira lagen in de tijd net na de oorlog. Piet Samson, de vader van Gerard Samson,
bezat toen
een café aan de waalkade te Nijmegen. In dat café 'De
Scheepvaart' zat toen een biljartvereniging genaamd 'De Pomerans'. Gerard Samson
dacht
deze naam te kunnen gebruiken voor zijn op te richten vereniging. Tot zijn
grote spijt zou later blijken, dat dit niet kon.
In een periode, waarin de animo voor het cafébiljarten
nagenoeg nihil was, verhuisde Piet Samson naar het café Samson in de Houtstraat
te
Nijmegen. Eind jaren 60 kwam het cafébiljarten weer tot leven. Gerard
Samson had toen al de zaak van zijn vader overgenomen. Gerard, een
ondernemer
van huis uit, voelde er veel voor om in zijn café een biljartvereniging op
te richten. Zijn bedoeling was, om de oude naam van de
vereniging van zijn vader
te gaan gebruiken.
Deze vereniging bestond toen echter nog dus diende er
uitgezien te worden naar een andere verenigingsnaam.
Nadat de oprichters G. Janssen, J. Schaepkens, T. Peters, P.
Samson, B. de Graaf en G. Samson de koppen bij elkaar hadden gestoken,
ontstonden
de eerste impulsen voor de nieuwe vereniging. Jan Schaepkens was
de bedenker van de klinkende naam voor de biljartclub: 'MOIRA'.
Op initiatief van de zes eerder genoemde personen werd op 15
juni 1971 deze biljartvereniging opgericht. Om het geheel te completeren, trad
de
vereniging op 8 juli 1971 toe tot de Koninklijke Nederlandse
Biljartbond.
De lokaliteit:
In een gehuurd zaaltje
(achter een winkel grenzend aan de Houtstraat) naast café Samson werd een
biljart geplaatst en konden de leden van de
vereniging zich bekwamen in de biljartsport. In 1977, de hoogtijdagen
van Moira qua ledenaantal, vatte Gerard Samson het plan op om het zaaltje uit
te
breiden en een tweede biljart erbij te plaatsen. Hiervoor diende de winkel,
die voor het zaaltje gesitueerd was, erbij getrokken te worden.
Gerard had al grootse plannen om van het toenmalige café, het
winkeltje en het biljartzaaltje, één groot café te maken met daarin twee
biljarts.
De toenmalige eigenaar van dat pand (winkel en
biljartzaaltje) wilde echter niet, dat er zich een horeca-gelegenheid in ging
vestigen. In diezelfde tijd
liep ook het huurcontract van het biljartzaaltje af. Op aanraden van
de tussenpersoon werd het huurcontract van het zaaltje niet verlengd en had de
biljartvereniging een probleem.
Gerard had al zijn maatregelen genomen en in 'no time' werd
er toen een stuk aan de achterzijde van het café aangebouwd. In dat aangebouwde
stuk
werd toen het biljart geplaatst, waardoor de vereniging kon
blijven biljarten in café Samson. Moira heeft tot begin 90-er jaren gebruik
mogen maken
van genoemd café. In die tijd kwam steeds meer de onverenigbaarheid van
de biljartclub enerzijds en het cafébelang anderzijds naar boven. Dit
resulteerde er uiteindelijk in dat Gerard Samson, als eigenaar van het café, en de
biljartclub ieder zijns weegs moesten gaan. Naarstig werd
gezocht naar een
lokaal, waar Moira zich kon nestelen.
Eén haastig bijeen geroepen bijzondere ledenvergadering
(overigens nog nooit eerder voorgekomen in de geschiedenis van Moira) bracht een
aantal
opties boven water. Tenslotte werd besloten voor café La Zambomba
aan de Groesbeeksedwarsweg te Nijmegen. Daar werden we met open armen
ontvangen
door onze huidige gastvrouw en -heer, Carla en Harrie.
De resultaten:
De prestaties bleven, met zoveel
aspiraties als Moira had, niet uit. Een team van Moira blonk echt uit. Dat team
bestond uit Gerard Samson, Henk
Saassen, Bennie Giesbers, Ton Zaat en reserve Jan Schaepkens. Dit team
werd in 1972/1973 districtkampioen en werd derhalve uitgezonden naar
de
Gewestelijke finale. In die gewestelijke finale, gehouden in biljartpaleis
'Stokkers' te Enschede, lieten de ware Moira-leeuwen zich zien. Vanuit een
bijna
kansloze positie werden er, in de laatste wedstrijd tegen een team uit
Waalwijk, uiteindelijk toch nog genoeg punten bij elkaar gesprokkeld om
door te
gaan naar de landelijke finale. Daar moest opgebokst worden tegen een team uit
Spakenburg. Moira mocht eerst thuis spelen, waar het echter
jammerlijk met 2-7
verloor. Met lood in de schoenen werd afgereisd naar Spakenburg voor de return.
Wederom lieten de Moira-leeuwen daar hun
ware mentaliteit zien. In een
zinderende finale knokte Moira zich een weg naar een 9-0 zege, die de titel
'KAMPIOEN VAN NEDERLAND' opleverde.
Na dit eerste Moira-succes zouden er nog
velen volgen.
De kampioensteams:
seizoen 1972/1973: H. Saassen, B. Giesbers, A. Samson, G.
Samson en T. Zaat.
seizoen 1985/1986: D. Arkenbout, A. Meijer, J. Buil,
B. Samson en G. Samson.
seizoen 1987/1988: J. Buil, A. Meijer en G. Samson.
seizoen 1987/1988: T. Dix, H. Spaans, T. Wetenkamp, S.
Peeters, J. Meeuws en H. Beck.
seizoen 1993/1994: H. Reinink, H. Spaans en G. Brans.
De 'cracks' en de
onvergetelijken:
De biljartvereniging Moira heeft
altijd heel goede biljarters in haar geledingen gehad. Zo waren daar Herman
Peren, de grote technicus Chris Roos,
de altijd sigaren rokende Gerrit Dappers, de onvoorspelbare Theo
Derksen en natuurlijk Jos Bongers. Dat zijn natuurlijk wel de toppers, maar daar
buiten waren/zijn de opvallende spelers, die altijd door hun speciale kenmerken
in het geheugen van een ieder gegrift zullen blijven zoals:
Woutje Stevens, een van de dikste cafébiljarters, die
alles over de duim speelde;
Ton Boudewijn, de man met de grote baard en die altijd
zijn schouders los schudde alvorens af te stoten;
Toontje Peters, die een 'gewichtige' keu had, waarmee
je een olifant neer kon leggen;
Woutje Vogel, een mager dun ventje, die je geen cent
zou geven maar die wel zo fanatiek was als honderdduizend man;
Theo Wetenkamp, bijgenaamd ketsenkamp om zijn niet
aflatende ketsen binnen een partijtje biljart en dan natuurlijk onze
Hans Huttner, de 'schakende biljarter', die altijd eerst
alle stootbeelden wikt en weegt alvorens de minst slechte oplossing te kiezen.
Het Moira-karakter:
Deze en al die andere biljarters,
die deel uit maken en hebben gemaakt van Moira stonden/staan, zeker binnen het
district Nijmegen, bekend om hun
inzet, vechtlust, het iets voor elkaar over hebben en het
gezamenlijk opkomen voor deze club. Biljarters vonden/vinden het een eer voor Moira te
mogen uitkomen; Je was een radartje in het geheel van Moira.
Begin jaren 90, meerdere oorzaken liggen hieraan ten
grondslag, was er even een omslagpunt. De strijdlust was bij velen weggeëbd en
er waren
andere dingen, overigens heel begrijpelijk, belangrijk. Moira zat,
gevoed door allerlei interne problemen, in een kleine 'biljartdip'. Gelukkig
zien we de
laatste jaren Moira weer opbloeien. De vechtlust is wederkerend en als
vanouds en men heeft weer meer oog voor elkaars biljart- en privéleven.
Ik hoop,
dat dit eigen Moira-karakter altijd zal blijven bestaan binnen onze
vereniging.
'Hoogte- en dieptepunten':
Zelf terugblikkend op de
25-jarige historie van Moira staan mij een aantal hoogte- en dieptepunten bij,
die het verdienen gememoreerd te worden:
* Meerdere feestelijkheden binnen onze
vereniging zoals het trouwen van Harrie Reinink, de geboorten van kinderen van
leden van onze vereniging
en natuurlijk niet te vergeten het feit, dat wij het
oudste lid, Theo Wetenkamp, van het district Nijmegen binnen onze gelederen
hebben;
* De gezellige dagjes uit/festiviteiten, die
binnen onze vereniging altijd een huiselijk sfeertje hadden;
* De beste partij ooit gespeeld binnen ons
district: De wedstrijd tussen Rinus de Haan en onze Theo Derksen, waarbij Rinus
de partij in 4 beurten
uit maakte en Theo achter liet op een zielige 20
caramboles met nog een nabeurt te gaan. Theo presteerde het toen om in de
nabeurt deze
160 caramboles kader 38/2 bij elkaar te biljarten, terwijl café Samson tot aan de nok toe vol publiek zat;
* De partijen in slechts één beurt: Gerard
Samson tegen Kaspers van Ramona (150 car) en Andre Meijer tegen Gerard Dappers
van Nijmegen
(200 car).
* Het overlijden van Jeannette, de vrouw van Ad
Frik, het overlijden van Harrie Heslinga en het overlijden van Jo Meijer, de
trouwste supporter van
Moira II;
* De 'gedwongen' verhuizing van de
biljartvereniging, waar we ons goed doorheen geslagen hebben;
Al met al een heel scala aan gebeurtenissen, waarbij we ons
gelukkig mogen prijzen, dat de hoogtepunten toch vooral de overhand hebben
gehad.
Slot:
Uit dit stukje geschiedenis van
Moira blijkt, dat er, ondanks het feit dat de vereniging pas 25 jaar bestaat, al
veel dingen zijn gebeurd, waar de
vereniging trots op kan zijn. Ik realiseer me terdege, dat ik niet alles
in het stuk heb kunnen verwoorden. Het was geenszins de bedoeling iemand
of iets
te vergeten dan wel te benadelen, maar het is eenvoudigweg voor mij niet
mogelijk een compleet beeld te schetsen. Daar waar eventueel
vergissingen zijn
gemaakt in data dan wel namen is dit niet opzettelijk gebeurd.
Andre Meijer